OpenClaw: własny asystent AI, który odpisuje w komunikatorach

Asystent w oknie przeglądarki jest tam, gdzie akurat siedzi komputer. OpenClaw odwraca ten układ: na własnej maszynie - laptopie, mini pececie albo tanim serwerze - działa jeden proces zwany Gateway, a rozmowa z asystentem toczy się w komunikatorach, których i tak się używa na co dzień. Napisana z telefonu wiadomość na Telegramie trafia do agenta uruchomionego w domu, ten wykonuje polecenia na tamtym komputerze i odsyła odpowiedź tym samym kanałem. Projekt jest otwarty na licencji MIT, rozwijany przez fundację OpenClaw Foundation, niezależną organizację pożytku publicznego w rozumieniu amerykańskiego prawa. (OpenClaw Docs, GitHub - openclaw/openclaw, Credits · OpenClaw)

Poniżej pełna ścieżka pierwszego uruchomienia: wymagania i pułapka wersji Node.js, instalacja na Windows, macOS i Linuksie, uruchomienie Gatewaya jako usługi w tle, pierwsza rozmowa w panelu przeglądarkowym, podłączenie Telegrama razem z kontrolą tego, kto może pisać do bota, dwa zadania do samodzielnego wykonania - jedno z kodem, drugie bez - a następnie sekcja, która przy tym narzędziu jest ważniejsza niż instalacja: co dokładnie agent może zrobić na komputerze i jak to ograniczyć. Na końcu koszty, diagnostyka i odinstalowanie. Opisany kanał to Telegram; dlaczego akurat on i ile pracy kosztują pozostałe, wyjaśnia sekcja o kanałach.

Instrukcja opiera się na bieżącej dokumentacji producenta i repozytorium projektu, otwartych i przeczytanych przy pisaniu tekstu. Nie zawiera testów na fizycznych maszynach z trzema systemami; tam, gdzie wynik zależy od konkretnej konfiguracji, podano polecenie sprawdzające zamiast gotowej odpowiedzi.

Co to jest i dla kogo

OpenClaw to samodzielnie hostowana bramka łącząca komunikatory z agentami AI. Jeden proces Gateway działa na własnym sprzęcie i staje się mostem między aplikacjami do pisania a asystentem dostępnym cały czas. (OpenClaw Docs) Katalog kanałów jest długi, ale dzieli się na trzy warstwy i ta różnica ma znaczenie praktyczne. W rdzeniu instalacji są Telegram (wtyczka dołączona do pakietu) oraz wbudowany WebChat. Discord, Google Chat, iMessage, Matrix, Microsoft Teams, Signal, Slack, WhatsApp, Zalo i kilkanaście innych to oficjalne wtyczki: instaluje się je poleceniem openclaw plugins install @openclaw/<identyfikator> albo na żądanie w trakcie openclaw onboard lub openclaw channels add, a po instalacji trzeba zrestartować Gateway. WeChat, WeCom, Yuanbao i Zalo ClawBot to wtyczki zewnętrzne, utrzymywane poza głównym repozytorium projektu. (Chat channels · OpenClaw)

Producent określa grupę docelową wprost: programiści, zaawansowani użytkownicy i zespoły, które chcą asystenta dostępnego zewsząd bez oddawania kontroli nad danymi i bez zależności od usługi hostowanej. Ten sam Gateway obsługuje asystenta osobistego na jednym laptopie i wdrożenie zespołowe - różni je wyłącznie konfiguracja. (OpenClaw Docs)

Sam Gateway jest płaszczyzną sterowania, nie produktem końcowym; produktem jest asystent. (OpenClaw Docs) Model językowy pochodzi od wybranego dostawcy - katalog obejmuje kilkadziesiąt pozycji, od Anthropic, OpenAI, Google i OpenRouter po lokalne serwery llama.cpp, LM Studio, Ollama, SGLang i vLLM. (Provider directory · OpenClaw) Repozytorium podaje, że projekt nie ma płatnej wersji, usługi hostowanej ani tokena. (GitHub - openclaw/openclaw)

Co do prywatności producent jest konkretny: dane, pamięć i poświadczenia zostają na własnym sprzęcie, a zapytania trafiają do skonfigurowanego dostawcy modelu i platform komunikacyjnych. Sam OpenClaw domyślnie wysyła jedynie dzienne sprawdzenie wersji; anonimowe statystyki funkcji są wyłączone i wymagają świadomego włączenia, a wpis update.checkOnStart: false wyłącza obie rzeczy. (GitHub - openclaw/openclaw) Dzienne zapytanie o wersję nie ma treści, identyfikatora instalacji ani identyfikatora maszyny - nagłówek zawiera wersję OpenClaw, system, wersję Node.js, architekturę procesora i informację, czy zapytanie wyszło z Gatewaya czy z CLI. Zawartość następnego żądania da się obejrzeć poleceniem openclaw telemetry show. Ani jedna, ani druga warstwa nie zbiera treści wiadomości, promptów, nazw modeli, kluczy API, ścieżek plików, nazw hostów ani identyfikatorów użytkowników. (Usage telemetry and update checks · OpenClaw) Dwa dodatkowe mechanizmy warto znać: standardowa zmienna DO_NOT_TRACK ustawiona na 1 albo true wymusza wyłączenie statystyk niezależnie od wpisu w konfiguracji, choć nie wyłącza samego dziennego sprawdzenia wersji; a w środowiskach automatycznych, rozpoznawanych po ustawionej zmiennej CI, OpenClaw nie wysyła nic - ani sprawdzenia wersji, ani statystyk. (Usage telemetry and update checks · OpenClaw)

Wymagania: uwaga na wersję Node.js

OpenClaw działa na Node.js i to jest miejsce, w którym najłatwiej się potknąć, bo wymagania są nietypowo szczegółowe i nie wystarczy „najnowszy Node”.

Dedykowana strona dokumentacji podaje: wymagany jest Node 24.16 lub nowszy z linii 24, albo Node 26.1 lub nowszy, przy czym Node 26 jest zalecanym środowiskiem uruchomieniowym. Wersje 22, 23 i 25 są niewspierane, podobnie jak Node 24 przed 24.16.0 i Node 26 przed 26.1.0. (Node.js · OpenClaw) Powód jest techniczny i wart odnotowania, bo tłumaczy, dlaczego progi są tak precyzyjne: w wymienionych wadliwych wydaniach dekoder tekstu w module node:sqlite po cichu ucinał wartości na osadzonych znakach NUL, a Node 24.16.0 i 26.1.0 to pierwsze naprawione wydania na swoich liniach. Dokumentacja zaleca aktualizację Node przed aktualizacją OpenClaw. (Node.js · OpenClaw)

Tu pojawia się rozbieżność w samej dokumentacji producenta i lepiej o niej wiedzieć niż odkryć ją przy błędzie. Strona instalacji wymienia jako wspierane „Node 22.22.3+, 24.15+ lub 25.9+”, strona startowa mówi o „Node 24.16+ lub 26.1+”, a strona główna dokumentacji o „Node 26 zalecany, albo Node 22.22.3+, 24.15+ lub 25.9+”. (Install · OpenClaw, Getting started · OpenClaw, OpenClaw Docs) Strona poświęcona wyłącznie Node.js jest najbardziej szczegółowa i jako jedyna uzasadnia progi konkretnym błędem, więc to ona jest tu punktem odniesienia. Praktyczny wniosek: zainstalować Node 26 w wersji 26.1 lub nowszej, a jeżeli w systemie jest już linia 24, upewnić się, że to co najmniej 24.16. Sprawdzenie wersji jest jednolinijkowe:

node -v

Konsekwencja tych progów jest dotkliwa dla starszego sprzętu: binaria Node 24 i nowsze wymagają macOS 13.5 lub nowszego i nie mają wydań dla Linuksa na ARMv7. Producent zaleca wtedy 64-bitowy system operacyjny na zgodnym sprzęcie ARM albo inny host. (Node.js · OpenClaw)

Nie trzeba jednak instalować Node samodzielnie - skrypt instalacyjny wykrywa jego brak i sam dostarcza odpowiednią wersję, przy czym warto wiedzieć którą: na macOS jest to Node 26, na Linuksie wspierana linia 24 LTS, na której producent pinuje też własne wydania i procesy CI. Instalator bez systemowego Node podaje na wspieranych platformach wersję 24.19.0. Obie linie są w porządku, więc node -v pokazujące v24.19.0 po instalacji na Linuksie nie jest błędem ani powodem do ręcznej podmiany. (Install · OpenClaw, Node.js · OpenClaw) Osobna uwaga dotyczy Linuksa opartego na RPM: część pakietów dystrybucyjnych Node linkuje systemową bibliotekę SQLite, a instalator w takim przypadku zachowuje pakiet dystrybucyjny i uruchamia OpenClaw na własnym środowisku Node w przestrzeni użytkownika, zamiast usuwać cokolwiek z systemu. (Node.js · OpenClaw)

Poza Node potrzebny jest klucz API u wybranego dostawcy albo istniejące logowanie w Claude Code lub Codex CLI, które kreator potrafi wykorzystać ponownie. Menedżer pnpm jest potrzebny wyłącznie przy budowaniu ze źródeł. (Install · OpenClaw, Getting started · OpenClaw)

Instalacja

macOS i Linux

Jedno polecenie w Terminalu. Skrypt wykrywa system, instaluje Node w razie potrzeby, instaluje OpenClaw i uruchamia kreatora konfiguracji:

curl -fsSL https://openclaw.ai/install.sh | bash

Żeby zainstalować bez uruchamiania kreatora, dokłada się przełącznik:

curl -fsSL https://openclaw.ai/install.sh | bash -s -- --no-onboard

(Install · OpenClaw)

Istnieje wariant instalujący OpenClaw i Node pod lokalnym prefiksem, na przykład w ~/.openclaw, bez zależności od systemowej instalacji Node - to install-cli.sh z tego samego serwisu. (Install · OpenClaw)

Kto woli zarządzać Node samodzielnie, może użyć menedżera pakietów. Na npm w wersji 12 albo 11.16 i nowszej:

npm install -g openclaw@latest --allow-scripts=openclaw

Na npm 11.15 i starszych to samo polecenie bez przełącznika --allow-scripts. Analogiczne warianty istnieją dla pnpm i buna. (Install · OpenClaw, GitHub - openclaw/openclaw)

Na macOS dostępna jest dodatkowo natywna aplikacja w pasku menu - z ikoną stanu, oknem czatu, obsługą uprawnień systemowych, wejściem głosowym i możliwością działania jako węzeł udostępniający agentowi lokalne funkcje maszyny. Buildy pobiera się z wydań w repozytorium na GitHubie, przy czym producent zaznacza, że nie każde wydanie zawiera pliki aplikacji dla macOS - wtedy trzeba sięgnąć po najnowsze wydanie, które je ma. (macOS app · OpenClaw) Aplikacja nie zastępuje Gatewaya ani dokumentacji CLI; do samego CLI i Gatewaya wystarczy ścieżka opisana wyżej. (macOS app · OpenClaw)

Windows

Producent podaje trzy drogi i warto wybrać świadomie, bo różnią się poziomem zgodności. (Windows · OpenClaw)

Windows Hub to natywna aplikacja towarzysząca, napisana w WinUI, dla Windows 10 w wersji 20H2 i nowszych oraz Windows 11. Instaluje się bez uprawnień administratora i ma podpisane instalatory dla x64 oraz ARM64, publikowane niezależnie od CLI i Gatewaya na własnej stronie wydań. (Windows · OpenClaw) Daje ikonę w zasobniku, uruchamianie przy logowaniu, konfigurację pierwszego uruchomienia lokalnego Gatewaya w WSL, ustawienia połączeń dla instancji lokalnych, zdalnych i tunelowanych przez SSH, natywne okno czatu oraz Command Center z diagnostyką sesji, kanałów, węzłów i parowania. (Windows · OpenClaw) Najszybsza ścieżka przy pierwszym uruchomieniu to opcja Set up locally, która tworzy dedykowaną dystrybucję WSL o nazwie OpenClawGateway, instaluje w niej Gateway i paruje aplikację; producent zaznacza wprost, że nie eksportuje ani nie modyfikuje istniejącej dystrybucji Ubuntu. (Windows · OpenClaw)

Natywne CLI z PowerShella dla osób pracujących w terminalu:

iwr -useb https://openclaw.ai/install.ps1 | iex

Wariant bez uruchamiania kreatora wymaga formy z blokiem skryptu:

& ([scriptblock]::Create((iwr -useb https://openclaw.ai/install.ps1))) -NoOnboard

(Install · OpenClaw)

WSL2 pozostaje najbardziej zgodnym z Linuksem środowiskiem uruchomieniowym dla Gatewaya na Windows. (Windows · OpenClaw) Ręczna konfiguracja to instalacja WSL poleceniem wsl --install z PowerShella, włączenie systemd wpisem w /etc/wsl.conf z sekcją [boot] i systemd=true, restart poleceniem wsl --shutdown, a następnie instalacja OpenClaw wewnątrz dystrybucji zwykłym skryptem linuksowym. (Windows · OpenClaw)

Sprawdzenie instalacji

Producent podaje trzy polecenia weryfikujące, w tej kolejności:

openclaw --version
openclaw doctor
openclaw gateway status

Pierwsze potwierdza, że CLI jest widoczne, drugie sprawdza konfigurację, trzecie - czy Gateway działa. (Install · OpenClaw)

Komunikat openclaw: command not found prawie zawsze oznacza problem z PATH: globalny katalog binariów npm nie znajduje się w ścieżce powłoki. Diagnostyka to trzy polecenia - node -v sprawdza obecność Node, npm prefix -g pokazuje lokalizację pakietów globalnych, echo "$PATH" pozwala sprawdzić, czy ten katalog tam jest. Na macOS i Linuksie naprawia to dopisanie export PATH="$(npm prefix -g)/bin:$PATH" do ~/.zshrc albo ~/.bashrc i otwarcie nowego terminala; na Windows dodanie wyniku npm prefix -g do zmiennej PATH w ustawieniach systemu. (Install · OpenClaw, Node.js · OpenClaw)

Kreator, model i uruchomienie Gatewaya

Instalatory uruchamiają kreatora automatycznie. Przy instalacji przez menedżer pakietów uruchamia się go ręcznie:

openclaw onboard --install-daemon

(GitHub - openclaw/openclaw)

Kreator oferuje dwie ścieżki. Quick start wykorzystuje ponownie wykryte logowanie do Claude Code lub Codex CLI albo istniejący klucz API, weryfikuje je prawdziwym zapytaniem do modelu, zapisuje konfigurację i otwiera panel przeglądarkowy. Jeżeli żadna wykryta droga nie zadziała, kreator przechodzi do ręcznej konfiguracji dostawcy. Custom setup prowadzi przez pełny przewodnik, a openclaw onboard --classic otwiera klasycznego kreatora krok po kroku. (Getting started · OpenClaw)

Kolejność ma znaczenie i łatwo ją przeoczyć: Quick start zostawia Gateway na pierwszym planie tego terminala. Żeby działał w tle, trzeba go zatrzymać kombinacją Ctrl+C, a potem zainstalować usługę:

openclaw gateway install

Polecenie instaluje LaunchAgent na macOS, jednostkę użytkownika systemd na Linuksie i w WSL2 albo zadanie harmonogramu na natywnym Windows, z awaryjnym elementem autostartu w folderze Autostart użytkownika, gdy utworzenie zadania zostanie zablokowane. Konfiguracja przeżywa zatrzymanie i instalację usługi. (Getting started · OpenClaw)

Weryfikacja i otwarcie panelu:

openclaw gateway status
openclaw dashboard

Gateway powinien nasłuchiwać na porcie 18789, a panel sterowania otwiera się pod adresem http://127.0.0.1:18789/. (Getting started · OpenClaw, OpenClaw Docs)

Model wybiera się przez kreatora albo wpisem w konfiguracji. Odwołania mają postać dostawca/model, a fallbacki podaje się listą:

{
  agents: {
    defaults: {
      model: {
        primary: "anthropic/claude-sonnet-4-6",
        fallbacks: ["openai/gpt-5.4"],
      },
    },
  },
}

(Configuration · OpenClaw) Nazwy modeli w powyższym bloku pochodzą wprost z dokumentacji i są przykładem składni, a nie rekomendacją konkretnych wersji - katalogi dostawców zmieniają się szybciej niż ta instrukcja. Zalecenie producenta co do doboru modelu jest jednozdaniowe i warto je potraktować poważnie: jako model główny ustawić najmocniejszy dostępny model najnowszej generacji, fallbacki zostawić dla zadań wrażliwych na koszt i opóźnienie, a przy agentach z włączonymi narzędziami lub przy niezaufanych danych wejściowych unikać starszych i słabszych klas modeli. (Models CLI · OpenClaw) Na stronie głównej dokumentacji to samo ujęto krócej: dla najlepszej jakości i bezpieczeństwa używać najmocniejszego dostępnego modelu najnowszej generacji. (OpenClaw Docs)

Konfiguracja mieszka w jednym pliku ~/.openclaw/openclaw.json w formacie JSON5. Przy braku pliku obowiązują bezpieczne wartości domyślne. (Configuration · OpenClaw) Edytuje się go kreatorem openclaw configure, poleceniami jednolinijkowymi, zakładką Config w panelu przeglądarkowym albo wprost w edytorze - Gateway obserwuje plik i stosuje zmiany automatycznie. (Configuration · OpenClaw) Przykładowe polecenia:

openclaw config get agents.defaults.workspace
openclaw config set agents.defaults.heartbeat.every "2h"

Walidacja jest surowa i to celowe: przy błędnej konfiguracji Gateway się nie uruchamia, działają wyłącznie polecenia diagnostyczne - openclaw doctor, openclaw logs, openclaw health, openclaw status - a naprawę przeprowadza openclaw doctor --fix. Odrzucony zapis zostaje zachowany jako <ścieżka>.rejected.<znacznik-czasu> do wglądu. (Configuration · OpenClaw)

Pierwsze zadanie i weryfikacja wyniku

Najprościej zacząć w panelu przeglądarkowym, zanim w grę wejdą komunikatory. Wiadomość wpisana w czacie panelu powinna dać odpowiedź modelu - to potwierdza, że działa cały łańcuch: Gateway, autoryzacja u dostawcy i wybrany model. (Getting started · OpenClaw)

Do pierwszego prawdziwego zadania nadaje się coś, czego wynik da się obejrzeć bez znajomości kodu. Poniższe to propozycja ćwiczenia, nie relacja z przeprowadzonego testu.

Krok 1. Osobny katalog roboczy i kontrola wersji. Domyślna przestrzeń robocza agenta to ~/.openclaw/workspace, ustawiana kluczem agents.defaults.workspace. (Configuration · OpenClaw) Na pierwsze próby lepiej wskazać pusty katalog utworzony specjalnie do tego celu i zainicjować w nim repozytorium Git, żeby każda zmiana była widoczna i odwracalna:

mkdir ~/openclaw-proba
cd ~/openclaw-proba
git init

Krok 2. Zlecenie z jasnym zakresem. W czacie panelu, prompt wart wpisania w całości:

Zbuduj w katalogu roboczym prostą listę zadań jako statyczną stronę: pliki index.html, style.css i app.js, bez frameworków i bez zależności zewnętrznych. Wymagania: pole tekstowe i przycisk dodawania zadania, oznaczanie zadań jako wykonane, usuwanie pojedynczego zadania, licznik zadań pozostałych, zapis stanu w localStorage tak, żeby lista przetrwała odświeżenie. Interfejs po polsku. Nie instaluj żadnych pakietów i nie twórz plików poza tym katalogiem. Na końcu wypisz listę utworzonych plików.

Krok 3. Sprawdzenie efektu, nie opisu. Podsumowanie napisane przez model nie jest dowodem. Dowodem jest git status i git diff - pierwsze pokazuje, co powstało i co się zmieniło, drugie dokładnie co. Plik index.html otwiera się w przeglądarce podwójnym kliknięciem; konsola pod klawiszem F12 pokaże błędy JavaScriptu, o których w opisie agenta nie będzie mowy. Kryteria akceptacji: dodane zadanie pojawia się od razu, odświeżenie strony nie kasuje listy, licznik reaguje na oznaczanie zadań, a git status nie pokazuje niczego spoza katalogu projektu.

Krok 4. Zatwierdzenie stanu i kolejne zadanie. git add -A && git commit -m "Pierwsza wersja" daje punkt powrotu. Drugie zlecenie sprawdza pracę na istniejącym kodzie: dodanie filtrów wszystkie/aktywne/zakończone bez zmiany formatu danych w localStorage i bez dokładania bibliotek.

Do obserwacji przebiegu przydają się dwa polecenia w czacie. /status daje szybką diagnostykę sesji: model, zużycie kontekstu, tokeny wejściowe i wyjściowe ostatniej odpowiedzi oraz koszt. /usage w wariantach off, tokens i full dokłada stopkę z użyciem do każdej odpowiedzi, a ustawienie zostaje zapamiętane dla sesji. (Token use and costs · OpenClaw)

Podłączenie Telegrama i kontrola dostępu

Telegram to najszybszy kanał do podłączenia, bo wymaga tylko tokena bota. (Getting started · OpenClaw)

Krok 1. Token. Token tworzy się w rozmowie z botem @BotFather w Telegramie - warto potwierdzić, że nazwa jest dokładnie taka - poleceniem /newbot i zapisaniem otrzymanego tokena. Alternatywą jest aplikacja webowa BotFathera, działająca w każdym kliencie Telegrama. (Telegram · OpenClaw)

Krok 2. Zapisanie tokena. Najprościej poleceniem, które samo wpisze go do konfiguracji:

openclaw channels add --channel telegram --token <token-bota>

Ręcznie odpowiada temu wpis w ~/.openclaw/openclaw.json z sekcją channels.telegram, zawierający enabled, botToken, dmPolicy oraz regułę wymagania wzmianki w grupach. Kolejność rozstrzygania tokena jest ustalona: tokenFile wygrywa z botToken, a botToken ze zmienną środowiskową TELEGRAM_BOT_TOKEN, która działa tylko dla konta domyślnego. (Telegram · OpenClaw)

Krok 3. Restart Gatewaya. Nowy kanał zostanie podjęty dopiero po wczytaniu konfiguracji:

openclaw gateway restart

(Telegram · OpenClaw)

Krok 4. Zatwierdzenie własnej wiadomości. To najważniejszy moment całej procedury. Domyślną polityką wiadomości prywatnych jest parowanie: wysłanie dowolnej wiadomości do bota tworzy żądanie, które trzeba zatwierdzić:

openclaw pairing list telegram
openclaw pairing approve telegram <KOD>

Kody parowania wygasają po godzinie. (Telegram · OpenClaw)

Warto rozumieć, co ta zgoda oznacza, bo dokumentacja wprost wskazuje to jako częste nieporozumienie: zatwierdzenie parowania daje dostęp wyłącznie do wiadomości prywatnych. Nie autoryzuje nadawcy w grupach - autoryzacja w grupach pochodzi z jawnych list dozwolonych w konfiguracji. Jeżeli nie istnieje jeszcze właściciel poleceń, pierwsze zatwierdzone parowanie ustawia go dodatkowo, dając poleceniom właścicielskim i zatwierdzaniu wykonania poleceń konkretne konto operatora. (Telegram · OpenClaw)

Polityki dostępu do wiadomości prywatnych są cztery i ich znaczenie jest jednoznaczne: pairing - nieznany nadawca dostaje jednorazowy kod do zatwierdzenia, allowlist - tylko nadawcy z listy, open - wszystkie wiadomości przychodzące, przy czym wymaga jawnego wpisania "*" na liście, disabled - ignorowanie wiadomości prywatnych. (Configuration · OpenClaw) Do polityki open dokumentacja dokłada ostrzeżenie warte zacytowania: dmPolicy: "open" z listą ["*"] pozwala dowolnemu kontu Telegrama, które znajdzie albo zgadnie nazwę bota, wydawać mu polecenia; nadaje się to wyłącznie do celowo publicznych botów o ściśle ograniczonych narzędziach. Bot jednego właściciela powinien używać allowlist z numerycznymi identyfikatorami użytkowników. (Telegram · OpenClaw)

Własny numeryczny identyfikator najbezpieczniej odczytać bez pośrednictwa obcych botów: przy polityce pairing bot podaje go w odpowiedzi na żądanie parowania, można go też zobaczyć w openclaw logs --follow w polu senderUserId przy wpisie telegram pairing request. Oba pochodzą z pola from.id wiadomości przychodzącej. Do listy dozwolonych trafia identyfikator numeryczny, a nie numer telefonu, nazwa użytkownika, identyfikator grupy ani identyfikator samego bota. Oficjalną drogą jest też metoda getUpdates Bot API. (Telegram · OpenClaw)

Gdy bot jest już dopuszczony do grupy, oba identyfikatory - własny i grupy - potwierdza polecenie /whoami@<nazwa_bota> wysłane w tej grupie. Przy identyfikatorach grup jest jedna pułapka warta zapamiętania i dokumentacja oznacza ją jako typową pomyłkę: ujemne numery supergrup zaczynające się od -100 to identyfikatory czatów i wpisuje się je jako klucze pod channels.telegram.groups, a nie na listę groupAllowFrom, na którą trafiają wyłącznie numeryczne identyfikatory osób. (Telegram · OpenClaw)

W grupach wiadomości domyślnie wymagają wzmianki. (Configuration · OpenClaw) Jeżeli bot ma widzieć wszystkie wiadomości grupowe, po stronie Telegrama trzeba wyłączyć tryb prywatności poleceniem /setprivacy u BotFathera albo nadać botowi uprawnienia administratora grupy, a po zmianie usunąć i ponownie dodać bota do każdej grupy, żeby Telegram zastosował ustawienie. (Telegram · OpenClaw)

Dlaczego akurat Telegram i co z pozostałymi kanałami. Producent wskazuje go jako najszybszy kanał do uruchomienia, bo wymaga wyłącznie tokena bota i nie potrzebuje instalacji wtyczki. (Chat channels · OpenClaw) Pozostałe kanały to inna ilość pracy, choć nie inna filozofia. Discord, Slack, Signal, iMessage, Microsoft Teams, Google Chat, Matrix i Zalo wymagają najpierw doinstalowania oficjalnej wtyczki i restartu Gatewaya, a dopiero potem konfiguracji po stronie samej platformy - Slack ma na przykład trzy osobne tryby pracy: Socket Mode, adresy HTTP i tryb przekaźnika. WhatsApp dokłada do tego parowanie kodem QR i trzyma więcej stanu na dysku, a jego wtyczka doinstalowuje się dopiero wtedy, gdy kanał staje się faktycznie aktywny - kreator potrafi pokazać konfigurację, zanim pakiet wtyczki w ogóle się pojawi. (Chat channels · OpenClaw) Mechanika decydująca o bezpieczeństwie - polityki wiadomości prywatnych, listy dozwolonych, wymaganie wzmianki w grupach, parowanie - jest wspólna dla wszystkich kanałów, więc opisana wyżej procedura przenosi się na pozostałe niemal jeden do jednego.

Drugie zadanie bez pisania kodu: porównanie z linkami i raport

Pierwsze ćwiczenie było kodujące, a to nie jest mocna strona tego narzędzia - dokumentacja producenta sama wskazuje Claude Code i Codex jako lepsze do pętli kodowania w repozytorium, a OpenClaw jako asystenta osobistego i warstwę koordynacji. Wśród codziennych zastosowań producent wymienia briefingi, research i pisanie roboczych wersji tekstów, przypomnienia, automatyzację przeglądarki i koordynację między urządzeniami. (FAQ · OpenClaw) Poniższe ćwiczenie idzie tą drogą i sprawdza trzy rzeczy naraz: czy kanał działa w obie strony, czy agent umie oprzeć się na przeczytanych stronach zamiast na własnej pamięci, i czy zapisze wynik tam, gdzie da się go skontrolować. To również propozycja ćwiczenia, nie relacja z wykonanego testu.

Krok 1. Zlecenie z telefonu. Cała wartość tego układu leży w tym, że polecenie idzie z komunikatora, a praca dzieje się na maszynie z Gatewayem. Warto to sprawdzić od razu po zatwierdzeniu parowania. Wiadomość do bota na Telegramie:

Porównaj trzy menedżery haseł o otwartym kodzie źródłowym: KeePassXC, Bitwarden i Vaultwarden. Dla każdego ustal licencję, wspierane systemy desktopowe, sposób instalacji na Windows, model działania (lokalny plik czy własny serwer) i to, czy istnieje wariant hostowany przez producenta. Każde twierdzenie oprzyj na stronie producenta albo oficjalnej dokumentacji otwartej w trakcie tego zadania, nie na swojej wiedzy, i podaj przy nim adres. Czego nie znajdziesz na tych stronach, oznacz jako „nieustalone”. Zapisz wynik jako porownanie.md w przestrzeni roboczej, w formie tabeli z listą użytych adresów pod spodem. Nie twórz innych plików i nic nie usuwaj. Na końcu odpisz samą ścieżką do pliku i liczbą pozycji oznaczonych jako nieustalone.

Krok 2. Weryfikacja po stronie maszyny. Odpowiedź na Telegramie nie jest dowodem - dowodem jest plik.

Plik porownanie.md istnieje w przestrzeni roboczej, domyślnie ~/.openclaw/workspace, i jest jedynym nowym plikiem. (Configuration · OpenClaw)
Kilka losowych twierdzeń z tabeli warto sprawdzić samodzielnie w podanych adresach. Rozjazd między tabelą a stroną jest tu ważniejszym wynikiem niż sama tabela.
Pozycje oznaczone jako nieustalone są sukcesem ćwiczenia, nie brakiem. Komplet pełnych odpowiedzi przy pytaniu o pięć cech trzech produktów jest podejrzany.
openclaw logs --follow pokazuje obsłużoną wiadomość z właściwym senderUserId - to potwierdzenie, że zadziałał ten kanał i ten nadawca, którego dopuszczono. (Telegram · OpenClaw)
Przy zaostrzonej polityce wykonywania poleceń monit o zatwierdzenie powinien trafić tam, gdzie ma trafić. Jeżeli nic nie przyszło, a agent i tak zadziałał, obowiązuje jeszcze domyślna polityka permisywna opisana w następnej sekcji.

Krok 3. Gdy odpowiedzi nie ma w ogóle. Drabina diagnostyczna z sekcji o problemach zaczyna się od openclaw status i openclaw channels status --probe; poprawny stan to Runtime: running i Connectivity probe: ok. (General troubleshooting · OpenClaw)

Schemat przenosi się na dowolne zadanie tej klasy: wąskie pytanie, wymóg źródła przy każdym twierdzeniu, obowiązek oznaczania niewiadomych, jeden plik wyjściowy i samodzielne sprawdzenie kilku pozycji. Zasada, którą warto utrzymać przy każdym wariancie, brzmi tak samo jak zalecenie producenta co do działań na zewnątrz: agent przygotowuje, człowiek zatwierdza przed wysłaniem czegokolwiek dalej. (FAQ · OpenClaw)

Uprawnienia: co agent może zrobić na komputerze

To sekcja, którą przy tym narzędziu trzeba przeczytać przed pierwszym poważnym użyciem, a nie po. Repozytorium projektu formułuje to jednym zdaniem: narzędzia w sesji głównej działają na hoście, dopóki nie skonfiguruje się piaskownicy. (GitHub - openclaw/openclaw)

Piaskownica jest domyślnie wyłączona. Steruje nią klucz agents.defaults.sandbox globalnie albo agents.entries.*.sandbox dla pojedynczego agenta. Sam proces Gateway zawsze zostaje na hoście; do piaskownicy przenosi się wyłącznie wykonywanie narzędzi, gdy zostanie włączona. (Sandboxing · OpenClaw) Backendy do wyboru to Docker, Podman, SSH i OpenShell, a domyślne ustawienia backendu Dockera są zaostrzone: brak sieci wychodzącej, główny system plików tylko do odczytu, porzucone wszystkie uprawnienia Linuksa, kontener uruchamiany z procesem init i flagą blokującą eskalację uprawnień. (Sandboxing · OpenClaw)

Domyślna polityka wykonywania poleceń jest permisywna i producent nie ukrywa tego. Strona o bezpieczeństwie stwierdza wprost, że domyślnym zachowaniem produktu dla zaufanych konfiguracji jednooperatorowych jest wykonywanie poleceń na hoście - gateway i node - bez monitów o zatwierdzenie, czyli security="full" i ask="off", o ile nie zostanie to zaostrzone. Nazywa to zamierzoną decyzją o doświadczeniu użytkownika, a nie luką samą w sobie. (Security - OpenClaw) Strona o narzędziu exec powtarza to samo od strony technicznej: brak zatwierdzeń przy wykonywaniu na hoście jest domyślny dla gateway i node, a wynika z domyślnych ustawień polityki hosta. (Exec tool · OpenClaw)

Warto rozumieć, co dokładnie potrafi exec. Dokumentacja opisuje go jako mutującą powierzchnię powłoki: polecenia mogą tworzyć, edytować i usuwać pliki wszędzie tam, gdzie pozwala na to wybrany system plików hosta lub piaskownicy. Wyłączenie narzędzi plikowych OpenClaw - write, edit, apply_patch - nie sprawia, że exec staje się tylko do odczytu. (Exec tool · OpenClaw)

Tryby polityki wykonywania ustawia klucz tools.exec.mode i jest ich pięć. deny blokuje wykonywanie na hoście. allowlist uruchamia bez pytania wyłącznie polecenia z listy dozwolonych. ask używa polityki listy i pyta człowieka przy braku dopasowania. auto przy braku dopasowania kieruje żądanie najpierw do wbudowanego recenzenta modelowego, a dopiero potem do człowieka. full wyłącza bramkę zatwierdzeń. (Exec approvals · OpenClaw) Zaostrzenie do rozsądnego wariantu to gotowy preset:

openclaw exec-policy preset cautious

Preset cautious ustawia host na gateway, bezpieczeństwo na allowlist, pytanie przy braku dopasowania i awaryjne odrzucenie, gdy interfejs zatwierdzania jest niedostępny. Dostępny jest też deny-all blokujący wykonywanie całkowicie. Preset działa wyłącznie lokalnie; do zmiany polityki na zdalnym hoście służą openclaw approvals set --gateway i --node. (Exec approvals · OpenClaw)

Jeden szczegół rozstrzyga wątpliwości przy sprzecznych ustawieniach: jeżeli dokument zatwierdzeń hosta jest bardziej restrykcyjny niż konfiguracja, wygrywa polityka hosta. (Exec approvals · OpenClaw) Ustawienie braku monitów wymaga otwarcia obu warstw naraz - polityki w konfiguracji i dokumentu zatwierdzeń na hoście wykonującym. (Exec approvals · OpenClaw)

Wbudowany audyt bezpieczeństwa sprawdza najczęstsze pułapki jednym poleceniem i warto go uruchamiać po każdej zmianie konfiguracji oraz po wystawieniu czegokolwiek do sieci:

openclaw security audit
openclaw security audit --deep
openclaw security audit --fix

Audyt sprawdza dostęp przychodzący, czyli polityki wiadomości prywatnych i grup oraz listy dozwolonych; dostęp między sesjami agentów, czyli sytuację, w której dwa lub więcej agentów działa z domyślną widocznością sesji obejmującą cały Gateway i nieograniczonym dostępem między agentami; zasięg rażenia narzędzi, czyli czy wstrzyknięcie promptu mogłoby zamienić się w działania na powłoce, plikach lub sieci; dryf polityki wykonywania i dryf narzędzi plikowych; ekspozycję sieciową Gatewaya; ekspozycję sterowania przeglądarką; higienę uprawnień na dysku; wtyczki ładowane bez jawnej listy dozwolonych; a także dryf samej polityki i oczekiwań co do środowiska uruchomieniowego. (Security - OpenClaw) Wariant --fix jest celowo wąski i wykonuje trzy rzeczy: przestawia otwarte polityki grup na listy dozwolonych, zaostrza uprawnienia plików stanu, konfiguracji i plików dołączanych (600 dla plików, 700 dla katalogów), a na Windows używa resetu list ACL zamiast POSIX-owego chmod. (Security - OpenClaw) Wszystko inne, co audyt zgłosi, trzeba naprawić samodzielnie - --fix celowo nie dotyka polityk wykonywania poleceń ani ekspozycji sieciowej.

Model zaufania też jest opisany bez owijania. Wsparcie obejmuje jedną granicę zaufania na Gateway, najlepiej jeden użytkownik systemu, host albo serwer na granicę. Wspólny Gateway używany przez wzajemnie niezaufanych lub wrogich sobie użytkowników nie jest wspieraną granicą bezpieczeństwa; przy takiej potrzebie należy rozdzielić granice zaufania na osobne Gateweye z osobnymi poświadczeniami i najlepiej osobnymi kontami systemowymi lub hostami. (Security - OpenClaw) Jeżeli kilka osób może pisać do jednego agenta z włączonymi narzędziami, każda z nich steruje tym samym zestawem uprawnień - izolacja sesji i pamięci pomaga prywatności, ale nie zamienia współdzielonego agenta w autoryzację per użytkownik. (Security - OpenClaw) Jeden domyślny szczegół trzeba przy tym znać, zanim na jednym Gatewayu stanie kilku agentów, bo zmienia wniosek z poprzedniego zdania. Narzędzia sesyjne sięgają domyślnie przez cały Gateway: klucz tools.sessions.visibility ma wartość all, a tools.agentToAgent.enabled jest włączone. Oznacza to, że dowolny agent z włączonymi narzędziami, działający bez piaskownicy, może wylistować, przeczytać, przeszukać i zaczepić sesje każdego innego agenta - łącznie z transkrypcjami rozmów innych osób. Sesje w piaskownicy są domyślnie ograniczone do własnego drzewa wywołań, co ogranicza je jako wywołujących, ale nie ukrywa ich transkrypcji przed agentem działającym bez piaskownicy. Producent uznaje to za spójne z założeniem jednej granicy zaufania na Gateway i nie traktuje jako podatności samej w sobie, ale dla person o różnym poziomie zaufania na jednej maszynie trzeba to zawęzić: tools.sessions.visibility ustawione na agent albo self, ograniczenie dopuszczalnych par kluczem tools.agentToAgent.allow, albo wyłączenie dostępu między agentami przez tools.agentToAgent.enabled: false. Oba ostatnie ustawienia są zresztą częścią utwardzonej konfiguracji startowej opisanej niżej. (Security - OpenClaw) Kto może modyfikować stan i konfigurację hosta Gatewaya, w tym ~/.openclaw i plik openclaw.json, jest z definicji zaufanym operatorem. (Security - OpenClaw)

Dwa praktyczne wnioski. Po pierwsze, wiadomości przychodzące trzeba traktować jako niezaufane dane wejściowe - repozytorium stawia to jako pierwsze zdanie sekcji o bezpieczeństwie. (GitHub - openclaw/openclaw) Po drugie, wszystko w ~/.openclaw/ należy uznać za zawierające sekrety: openclaw.json może zawierać tokeny i ustawienia dostawców, a katalog credentials/ - poświadczenia kanałów. (Security - OpenClaw) Baza stanu SQLite gromadzi między innymi zatwierdzone parowania, czyli wpisy bramkujące dostęp do asystenta, i też jest wrażliwa. (Pairing · OpenClaw)

Utwardzona konfiguracja startowa jest w dokumentacji podana w całości jako punkt wyjścia: Gateway w trybie lokalnym z nasłuchem na pętli zwrotnej i uwierzytelnianiem tokenem, zakres sesji ustawiony per kanał i rozmówca, profil narzędzi ograniczony do wiadomości z odmową grup automatyzacji, środowiska uruchomieniowego i systemu plików, dostęp do plików wyłącznie w przestrzeni roboczej, wykonywanie poleceń ustawione na odmowę z pytaniem za każdym razem, tryb podwyższonych uprawnień wyłączony, widoczność sesji zawężona do własnego agenta, zwykły dostęp między agentami wyłączony, a kanały z polityką parowania i wymaganiem wzmianki w grupach. (Security - OpenClaw) Na tej podstawie włącza się selektywnie tylko to, co faktycznie potrzebne.

Osobno o wystawianiu do sieci: bezpieczna wartość domyślna to Gateway na pętli zwrotnej i dostęp przez tunel SSH albo Tailscale. Przy nasłuchu na sieci lokalnej lub w tailnecie Gateway wymaga wspólnego sekretu - tokena albo hasła - chyba że uwierzytelnianie zostało oddelegowane do zaufanego pośrednika. (Linux server · OpenClaw) Dokumentacja dodaje ostrzeżenie, którego łatwo nie zauważyć: uwierzytelnianie HTTP tokenem na bramie jest w praktyce wszystko-albo-nic. Poświadczenie, które potrafi wywołać końcówki zgodne z API OpenAI (/v1/chat/completions, /v1/responses), trasy wtyczek albo końcówki kanałów, jest pełnym sekretem operatora tego Gatewaya - wspólny sekret przywraca komplet domyślnych zakresów operatorskich i semantykę właściciela dla tur agenta, a próba zawężenia uprawnień nagłówkiem x-openclaw-scopes niczego na tej ścieżce nie ogranicza. Takich poświadczeń nie należy udostępniać niezaufanym wywołującym; przy różnych granicach zaufania używa się osobnych Gatewayów. (Network exposure · OpenClaw)

Pamięć, umiejętności i narzędzia

Pamięć to zwykłe pliki Markdown w przestrzeni roboczej agenta, domyślnie w ~/.openclaw/workspace. Producent formułuje to bez ozdobników: model pamięta wyłącznie to, co zostało zapisane na dysku, nie ma ukrytego stanu. (Memory overview · OpenClaw)

Plików jest cztery. USER.md trzyma stabilne preferencje, styl komunikacji i kontekst bieżących projektów, zapisane jako dyrektywy, i ładuje się na starcie sesji z osobnym niewielkim budżetem. MEMORY.md to pamięć długoterminowa - trwałe fakty i decyzje spoza profilu, także ładowana na starcie. Pliki memory/RRRR-MM-DD.md to notatki dzienne z bieżącym kontekstem i obserwacjami; dzisiejszy i wczorajszy ładują się automatycznie przy /new i /reset. DREAMS.md gromadzi podsumowania przeglądów do wglądu człowieka. (Memory overview · OpenClaw)

Ważny szczegół pojemnościowy: jeżeli MEMORY.md przekroczy budżet plików startowych, OpenClaw zostawia plik na dysku nienaruszony, ale ucina kopię wstrzykiwaną do kontekstu. To sygnał, żeby przenieść szczegóły do notatek dziennych i zostawić w MEMORY.md samo trwałe streszczenie; stan surowy kontra wstrzyknięty pokazują polecenia /context list, /context detail oraz openclaw doctor. (Memory overview · OpenClaw)

Agent ma trzy narzędzia do pracy z pamięcią: memory_search znajduje notatki wyszukiwaniem semantycznym, nawet przy innym sformułowaniu niż w oryginale, memory_get czyta konkretny plik lub zakres linii, a intent tworzy i odwołuje trwałe intencje warunkowane zdarzeniami. (Memory overview · OpenClaw) Z wiersza poleceń dostępne są openclaw memory status, openclaw memory search "zapytanie" i openclaw memory index --force. (Memory overview · OpenClaw)

Domyślną ścieżką konsolidacji jest mechanizm nazwany dreaming: zbiera sygnały z pamięci krótkoterminowej, ocenia kandydatów i awansuje do MEMORY.md tylko te, które przejdą progi punktacji, częstości przywołań i różnorodności zapytań. Jest domyślnie włączony i wyłącza go klucz plugins.entries.memory-core.config.dreaming.enabled: false. (Memory overview · OpenClaw) Osobno działa automatyczne zrzucenie pamięci przed kompaktowaniem rozmowy - cicha tura przypominająca agentowi o zapisaniu ważnego kontekstu do plików, domyślnie włączona. (Memory overview · OpenClaw)

Ciekawostka przydatna przy przesiadce: panel sterowania potrafi zaimportować pamięć z Codeksa, Claude Code i Hermesa, wyłącznie w postaci plików Markdown. Zaimportowane pliki lądują osobno, w podkatalogach memory/imports/, są indeksowane do wyszukiwania, ale nie są scalane z MEMORY.md agenta, a pliki źródłowe pozostają nietknięte. (Memory overview · OpenClaw)

Umiejętności to pliki SKILL.md z nagłówkiem YAML i treścią w Markdownie, uczące agenta, jak i kiedy używać narzędzi. Ładują się z kilku źródeł o ustalonym pierwszeństwie: najwyżej umiejętności z przestrzeni roboczej, potem umiejętności agenta projektowego i osobistego, dalej zarządzane w katalogu stanu, warsztatowe, wbudowane, a najniżej katalogi dodatkowe wskazane w skills.load.extraDirs. Przy tej samej nazwie wygrywa źródło wyższe. (Skills · OpenClaw) Praktyczny wniosek dla kogoś, kto chce zmienić wbudowaną umiejętność: nie edytować kopii w repozytorium, tylko położyć własną wersję w ~/.openclaw/skills/<nazwa>/SKILL.md, bo katalog zarządzany ma wyższe pierwszeństwo niż wbudowany. (FAQ · OpenClaw)

Koszt tokenowy umiejętności jest deterministyczny i policzalny: przy co najmniej jednej dostępnej umiejętności do promptu systemowego trafia zwarty blok XML, kosztujący około 97 znaków na umiejętność plus długości pól nazwy, opisu i lokalizacji - przy około czterech znakach na token daje to mniej więcej 24 tokeny na umiejętność przed doliczeniem pól. Stąd zalecenie, żeby opisy trzymać krótkie. (Skills · OpenClaw)

Narzędzia dzielą się na kategorie: środowisko uruchomieniowe z exec i process, pliki z read, write, edit i apply_patch, pytanie do człowieka przez ask_user, sieć z web_search i web_fetch, przeglądarka, wiadomości, sesje i agenci, automatyzacja z cron, media oraz narzędzia do bramy i węzłów. (Overview · OpenClaw) Widoczność narzędzi ogranicza profil tools.profile, a minimal dopuszcza wyłącznie session_status, messaging jest wąski i przeznaczony dla agentów czysto rozmównych, coding jest domyślny dla nowych konfiguracji lokalnych, a full znosi ograniczenia profilu i dokumentacja zaleca go wyłącznie dla zaufanych agentów kontrolowanych przez operatora. (General troubleshooting · OpenClaw) Polityka narzędzi jest egzekwowana przed wywołaniem modelu: usunięte przez nią narzędzie w ogóle nie trafia do modelu w danej turze. (Overview · OpenClaw)

Koszty

Sam OpenClaw nie ma płatnego poziomu ani usługi hostowanej. (GitHub - openclaw/openclaw) Płaci się dostawcy modelu za tokeny albo nie płaci się wcale przy modelu lokalnym. Konkretne stawki ustalają dostawcy i zmieniają się niezależnie od tego projektu, więc jedyną wiarygodną liczbą jest ta odczytana bezpośrednio u dostawcy w dniu użycia.

Narzędzia obserwacyjne są wbudowane. /status pokazuje model sesji, zużycie kontekstu, tokeny ostatniej odpowiedzi i koszt z zarejestrowanego rozliczenia albo z lokalnego cennika aktywnego modelu. /usage cost daje lokalne podsumowanie kosztów z dzienników sesji. Z wiersza poleceń openclaw status --usage i openclaw channels list pokazują znormalizowane okna limitów dostawcy w postaci procentu pozostałego przydziału - dla Claude, ClawRoutera, GitHub Copilota, DeepSeeka, MiniMaksa, OpenAI, Xiaomi i z.ai. (Token use and costs · OpenClaw)

Do kontekstu wlicza się wszystko, co dociera do modelu: prompt systemowy, historia rozmowy, wywołania narzędzi wraz z wynikami, załączniki i transkrypcje, streszczenia z kompaktowania, a nawet niewidoczne nagłówki dostawcy. (Token use and costs · OpenClaw) Producent podaje pięć konkretnych sposobów zmniejszenia presji tokenowej: /compact do streszczania długich sesji, przycinanie dużych wyjść narzędzi, obniżenie agents.defaults.imageMaxDimensionPx przy pracy pełnej zrzutów ekranu, krótkie opisy umiejętności oraz mniejsze modele do rozgadanej pracy eksploracyjnej. (Token use and costs · OpenClaw)

Jedna rzecz potrafi zaskoczyć rachunkiem, bo działa w tle. Heartbeat, czyli cykliczne pobudzenie agenta, uruchamia się domyślnie co 30 minut, a przy uwierzytelnianiu Anthropic przez OAuth lub token - co godzinę. Zmienia się to albo wyłącza kluczem agents.defaults.heartbeat.every, gdzie wartość "0m" oznacza wyłączenie. (FAQ · OpenClaw)

Diagnostyka i typowe problemy

Producent podaje jedną drabinę poleceń do przejścia w pierwszej kolejności, gdy cokolwiek nie działa:

openclaw triage
openclaw status
openclaw status --all
openclaw gateway probe
openclaw gateway status
openclaw doctor
openclaw channels status --probe
openclaw logs --follow

(General troubleshooting · OpenClaw)

Wyróżnia się z tego openclaw triage. Uruchamia kontrole tylko do odczytu, zapisuje oczyszczony opis znalezionego stanu i proponuje przekazanie go agentowi kodującemu wykrytemu na maszynie - Claude Code, Codex CLI albo wbudowanemu agentowi OpenClaw - tak, żeby zaczynał z gotową diagnozą. Można wybrać opcję wypisania samych poleceń. Nic nie opuszcza maszyny, dopóki użytkownik nie wybierze agenta, a sekrety, tokeny, surowe ładunki rozmów i surowe logi są z opisu wyłączone. (Getting started · OpenClaw) Wariant do samodzielnego przeczytania wyników to openclaw doctor. (Getting started · OpenClaw)

Kilka konkretnych objawów i ich przyczyn.

Brak odpowiedzi na kanale. Do sprawdzenia: openclaw status, openclaw gateway status, openclaw channels status --probe, openclaw pairing list --channel <kanał> i podgląd logów. Poprawny stan to Runtime: running, Connectivity probe: ok i zatwierdzony nadawca. Charakterystyczne wpisy w logach to pairing request przy niezatwierdzonym nadawcy, blocked lub allowlist przy odfiltrowanym nadawcy, pokoju lub grupie, oraz komunikat o wymaganej wzmiance na Discordzie. (General troubleshooting · OpenClaw)

Asystent sprawia wrażenie okrojonego, brakuje narzędzi. Najczęściej sprawia to profil narzędzi - minimal dopuszcza wyłącznie session_status, messaging jest wąski z założenia. Po zmianie profilu trzeba zrestartować albo przeładować Gateway i sprawdzić openclaw status --all. (General troubleshooting · OpenClaw)

Cron albo przypomnienia nie odpalają. Cron działa wewnątrz procesu Gatewaya i nie zadziała, jeżeli Gateway nie pracuje ciągle. Do sprawdzenia: czy cron jest włączony, czy nie ustawiono OPENCLAW_SKIP_CRON, czy maszyna nie zasypia i czy strefa czasowa zadania zgadza się z oczekiwaną. Diagnostycznie pomagają openclaw cron run <id> i openclaw cron runs --id <id>. (FAQ · OpenClaw)

Lokalny backend zgodny z API OpenAI odpowiada na bezpośrednie zapytania, ale zawodzi w OpenClaw. Dokumentacja podaje trzystopniową procedurę. Błąd wskazujący, że pole messages[].content ma być łańcuchem znaków, naprawia ustawienie compat.requiresStringContent: true w konfiguracji modelu. Jeżeli zawodzą wyłącznie tury agenta, warto spróbować compat.supportsTools: false. Jeżeli małe zapytania bezpośrednie działają, a większe prompty OpenClaw wywracają backend, to ograniczenie modelu albo serwera, a nie błąd OpenClaw. (General troubleshooting · OpenClaw)

Nieoczekiwane monity o zatwierdzenie przy wykonywaniu poleceń. Domyślnie ich nie ma na hoście gateway i node, więc ich pojawienie się oznacza, że jakaś polityka lokalna albo sesyjna zaostrzyła ustawienia. Do sprawdzenia są klucze tools.exec.host, tools.exec.security i tools.exec.ask. Zamiast wracać do braku monitów dokumentacja proponuje bezpieczniejsze warianty: ustawienie samego hosta na gateway dla stabilnego routingu, użycie security=allowlist z pytaniem przy braku dopasowania albo włączenie piaskownicy. (General troubleshooting · OpenClaw)

Kontekst ucięty w połowie zadania. Sesja jest ograniczona oknem modelu, a długie rozmowy, duże wyjścia narzędzi i wiele plików wywołują kompaktowanie lub obcięcie. Zalecenia producenta: poprosić agenta o streszczenie stanu i zapisanie go do pliku, użyć /compact przed długim zadaniem, /new przy zmianie tematu, trzymać ważny kontekst w przestrzeni roboczej i kazać go odczytywać, przenosić długie lub równoległe zadania do podagentów, a przy powtarzającym się problemie wybrać model z większym oknem. (FAQ · OpenClaw)

Panel sterowania nie łączy się. Typowe sygnały w logach to device identity required przy kontekście nieszyfrowanym, origin not allowed przy niedozwolonym pochodzeniu przeglądarki, powtarzające się unauthorized przy złym tokenie lub trybie uwierzytelniania oraz komunikat o zbyt wielu nieudanych próbach, blokujący czasowo dane pochodzenie. (General troubleshooting · OpenClaw) Przy pierwszym połączeniu z nowej przeglądarki normalny jest komunikat pairing required - urządzenie trzeba zatwierdzić. Preferowaną drogą na hoście Gatewaya jest openclaw dashboard, otwierające krótkotrwały, jednorazowy odnośnik parowania; alternatywnie openclaw devices list i openclaw devices approve <id>. (Control UI · OpenClaw)

Odinstalowanie

Przy zainstalowanym CLI wystarczy wbudowany deinstalator:

openclaw uninstall

Podgląd bez wprowadzania zmian daje openclaw uninstall --dry-run --all. Zakresy wybiera się flagami --service, --state, --workspace i --app, a --all obejmuje wszystkie cztery. (Uninstall · OpenClaw)

Jedna cecha jest łatwa do przeoczenia i może kosztować dane: usunięcie stanu zachowuje skonfigurowane katalogi przestrzeni roboczej, chyba że wybierze się też zakres --workspace. Ręczne rm -rf na katalogu stanu tego zachowania nie ma - przy ręcznym usuwaniu trzeba wcześniej przenieść przestrzeń roboczą poza katalog stanu, jeżeli ma przetrwać. (Uninstall · OpenClaw)

Gdy CLI już nie ma, a usługa nadal działa, usuwa się ją ręcznie. Na macOS to launchctl bootout gui/$UID/ai.openclaw.gateway i skasowanie pliku plist z ~/Library/LaunchAgents/. Na Linuksie systemctl --user disable --now openclaw-gateway.service, usunięcie pliku jednostki z ~/.config/systemd/user/ i systemctl --user daemon-reload. Na Windows schtasks /Delete /F /TN "OpenClaw Gateway" oraz usunięcie plików gateway.cmd i gateway.vbs z katalogu stanu. Przy używanych profilach każdy z tych kroków trzeba powtórzyć dla odpowiedniego katalogu stanu, domyślnie ~/.openclaw-<profil>. (Uninstall · OpenClaw)

Kolejność ma znaczenie przy instalacji ze źródeł: usługę Gatewaya trzeba odinstalować przed skasowaniem katalogu repozytorium. (Uninstall · OpenClaw) W trybie zdalnym katalog stanu leży na hoście Gatewaya, więc tam też trzeba wykonać sprzątanie. (Uninstall · OpenClaw)

Czego ten układ nie zrobi

Nie jest gotowym produktem konsumenckim. Grupą docelową są programiści, zaawansowani użytkownicy i zespoły, a konfiguracja wymaga świadomych decyzji o dostępie i uprawnieniach. (OpenClaw Docs)

Nie izoluje się sam z siebie. Piaskownica jest wyłączona domyślnie, a domyślną polityką wykonywania poleceń na hoście jest brak monitów o zatwierdzenie. (Sandboxing · OpenClaw, Security - OpenClaw) Bezpieczna konfiguracja to praca, którą trzeba wykonać - punktem wyjścia jest utwardzona konfiguracja z dokumentacji i regularne openclaw security audit.

Nie nadaje się jako wspólny agent dla wzajemnie niezaufanych użytkowników. Producent nazywa taki układ niewspieraną granicą bezpieczeństwa i zaleca rozdzielenie na osobne Gateweye. Dochodzi do tego domyślna widoczność sesji obejmująca cały Gateway i domyślnie włączony dostęp między agentami, przez co jeden agent bez piaskownicy widzi transkrypcje pozostałych. (Security - OpenClaw)

Nie ma częściowego dostępu do bramy. Uwierzytelnianie tokenem jest wszystko-albo-nic: kto ma poświadczenie do końcówek HTTP Gatewaya, ma uprawnienia operatora tej instalacji, a nagłówki zawężające zakres niczego na tej ścieżce nie ograniczają. (Network exposure · OpenClaw)

Nie zastąpi środowiska programistycznego. Dokumentacja sama to rozstrzyga: do najszybszej pętli kodowania w repozytorium lepiej nadaje się Claude Code albo Codex, a OpenClaw jest asystentem osobistym i warstwą koordynacji - trwała pamięć, dostęp z wielu urządzeń, orkiestracja narzędzi i zawsze włączony Gateway. (FAQ · OpenClaw)

Nie chroni danych, które użytkownik sam wysyła. Prompty trafiają do skonfigurowanego dostawcy modelu i na wybrane platformy komunikacyjne. Lokalność dotyczy stanu, pamięci i poświadczeń, a nie samego wnioskowania - chyba że model także działa lokalnie. (GitHub - openclaw/openclaw)